Maandelijks Archief: February 2011

Tom en karin

Gepost in Geen categorie | Plaats een reactie

Tom’s eerste vriendinnetje ;)

Gepost in Geen categorie | Plaats een reactie

Thuiswerken met Tom

Gepost in Geen categorie | 1 Reactie

Met nichtje julia

Gepost in Geen categorie | 1 Reactie

Opstaan lukt ons zo moeilijk

Gepost in Geen categorie | Plaats een reactie

Geniaal plan

Tom gaat dus eens per week naar Hoorn, om de dag door te brengen met oma. Vindt oma leuk, vindt Tom leuk, vinden wij leuk. Wat papa er niet zo leuk aan vindt is het logistieke management omtrent deze wekelijkse logeerpartij. Hoewel dit logistieke vraagstuk zich ook voordoet als Tom naar de kinderopvang gaat, dus wat dat betreft valt oma niets te verwijten. De kleine moet uit bed gehaald worden, gevoed worden, aangekleed worden, ingesmeerd met allerlei middeltjes, in het autozitje, inpakken, spullen in de auto, kind in de auto, en hup richting Hoorn.

Nu hadden we gisteravond een geniaal idee. Oma heeft namelijk de hele dag vrij, speciaal voor Tom, dus die heeft in principe alle tijd van de wereld. Laten we eens kijken of we Tom met slaapzak en al in de auto naar oma kunnen vervoeren, zodat oma het voeden en aankleden voor haar rekening neemt. Halen we Tom gewoon op het laatste moment uit z’n bedje, leggen hem half slapend in z’n stoel, speen in, muts op, dikke kans dat hij doorslaapt.

Zo gezegd zo gedaan. Met slaperige oogjes keek meneer verbaasd de wereld in wat er allemaal ging gebeuren, maar hij liet het maar over zich heenkomen. I love it when a plan comes together.

De vader van Tom heeft echter twee minder goede eigenschappen die ik hier wel uit de doeken durf te doen. De eerste komt het vaste publiek misschien bekend voor: vergeetachtigheid / verstrooidheid. Vroeger toen ik nog een klein papaatje was lagen er al verscheidene gymtassen en drinkbekers op school. Mijn fiets bleef regelmatig achter op het schoolplein omdat ik dacht dat ik te voet was gekomen. De volgende ochtend schrok ik mij een hoedje, door de ontdekking dat mijn fiets niet tussen de fietsen van mijn broers stond. Vanaf de derde keer dat me dit overkwam schrok ik niet meer, maar wist ik: die staat nog op school. Helaas gebeurde dit tafereel ook wel eens bij vriendjes, waardoor het toch nog een hele zoektocht kon worden.

Ook mijn gymtas kwam ik vaak een paar weken later tegen, gevuld met stinkende kleding. Als ik om wat voor reden dan ook laat naar huis ging, en de kapstok nagenoeg leeg was, hing er dan weer een volle plastic tas die me bekend voor kwam, uit een ver verleden. “Hé, zo’n tas had ik ook!” bedacht ik me, en worp nieuwsgierig een blik in de tas. Daar vond ik dan kleding terug die ik allang als verloren had beschouwd. En zo kan ik nog wel een aantal websites vol schrijven met dingen die ik vergeten ben. Als ik het had onthouden dan, natuurlijk.

Tweede slechte eigenschap is misschien voor een selectiever gezelschap bekend. Voor een hoop mensen heb ik het -denk ik- redelijk verborgen kunnen houden, maar, de ochtend, dat is mijn minst favoriete dagdeel. Dat uit zich niet in extreme vormen hoor, vind ik. Een goed gesprek moet je ‘s ochtends niet met me willen aanknopen. De snelheid zit er ook nog niet helemaal in (die douche is zo heerlijk warm), dus ik heb mijn tijd nodig. De handelingen gaan op de automatische piloot. In de ochtend is mijn verstrooidheid zo mogelijk nog erger.

De afloop van dit verhaal laat zich raden. Content over het feit dat ik, qua tijd, op schema lag, gooide ik de kinderwagen achterin de auto. Daarna pakte ik Tom, die ik al in de auto stoel had verpakt, keek nog eens de woonkamer in ter controle, en gespte Tom met stoel en al vast op de achterbank van de auto. Eindelijk zouden we eens op tijd bij oma, en dus ook op mijn werk, verschijnen. En inderdaad, ik stond keurig om acht uur op de stoep.

Toen ik uitstapte en Tom door het raampje zag zitten bekroop me direct al het bekende gevoel dat ik iets was vergeten. Iets ergs. De tas van Tom. Wáár was de groene tas van Tom met zijn kleertjes, fles, melk, luiers, winterjas, speen, zalf, knuffel, en weet ik veel wat nog meer. En direct wist ik ook al het antwoord op die vraag: thuis. Ik wist zeker dat ik die tas niet in de auto had gedaan.

Om kwart voor negen stond ik wéér bij oma voor de deur. Dit keer mèt groene tas. Ik lag inmiddels, qua tijd, verre van op schema.

Het idee was inderdaad geniaal. Helaas de uitvoering een stuk minder.

Volgende week herkansing.

Gepost in Geen categorie | 2 Reacties