Tijgetje

Een filmpje bij Siep, dus dan ook een filmpje hier, dat is wel zo eerlijk. Tom vindt het heerlijk om te springen op ons bed. Dat mag natuurlijk niet, maar als de papa van huis is, springt het kind op bed. Dat bleek wel weer toen ik dit filmpje toegestuurd kreeg.

Overigens maakt hij dezelfde sprongen als ik op mijn plaats lig. Op welk lichaamsdeel de landing dan uitkomt maakt Tom niet zoveel uit. Dit maakt de afweging voor een derde kind een stuk makkelijk; die keuze heeft Tom al gemaakt.

Gepost in Geen categorie | Plaats een reactie

Ben je boos?

Het avondeten blijft voor Tom, en dus ook voor ons, een uitdaging. Het gaat redelijk, of ronduit slecht, maar zelden gewoon goed. Na elk hapje moeten we hem aansporen om een nieuwe te nemen. Tom doet zelf het liefst zo min mogelijk moeite om zijn eten te consumeren, met als resultaat dat wij hem tot voor kort voerden.

Tot aan zijn verjaardag dan. Change of tactics, dachten we. Met “je bent nu al drie jaar” als stok om mee te slaan, hadden we besloten om hem niet meer te voeren. Wil je niet eten? Dan niet, maar dan ook niet zeuren dat je honger hebt.

Gisteravond was dus de tweede avond dat we deze nieuwe pedagogische methode ten uitvoer gingen brengen. Het resultaat was enorme frustratie bij ons, de zeer vermoeide ouders, en vier stukjes wortel in de mond van Tom. Dreigen en belonen is het enige middel dat we nog hadden, dachten we. Als jij je hele bordje leeg eet, hebben we straks een lekker toetje voor je. Oh, ga je niet eten? Dan kun je zo gelijk naar bed.

Zo gezegd zo gedaan, Tomt ging op tijd naar bed. De laatste loodjes van de dag. Inmiddels was Tom natuurlijk in de modus opstandig, vervelend en uitdagen. Mijn batterij was inmiddels aan zijn laatste streepje toe.

Bij het tandenpoetsen had ik de grootste moeite om zijn gebit te raken, omdat meneer  telkens zijn tandenborstel vast hield, om zo te voorkomen dat ik er enige controle over had. Na een keer vragen, sommeren en waarschuwen dat hij los moest laten, was mijn batterij ineens op. Het leek wel een GSM. Pats, klaar, batterij ineens helemaal leeg. Waar ben ik eigenlijk mee bezig, dacht ik ineens. Tandenborstel aan de kant, “je gaat NU naar bed” zei ik streng. Terwijl ik hem ietwat dringend naar bed dirigeerde, trok ik zijn shirt vast over zijn hoofd. Hij zou nu zeer rap in bed liggen.

Ben je boos? vroeg Tom. Ah, kijk, zou het dan eindelijk tot hem door dringen?

Pluk een roos, zet hem op je hoed, ben je morgen weer goed vervolgde Tom.

Ergens wist ik wel, toen ik hem dit rijmpje aanleerde, dat er een dag zou komen dat dit tegen me gebruikt ging worden.

Ineens bleek er toch nog een restje energie over te zijn, kon ik een glimlach nauwelijks onderdrukken, en konden we de dag toch nog positief afsluiten met een Jip en Janneke verhaaltje.

Gepost in Geen categorie | 1 Reactie

Ons kent ons

We zijn op weg naar oma bus. Tom fietst op zijn blauwe fiets en ik loop naast hem. Op een oprit voor ons is een meneer bezig een kruiwagen te vullen met hardhouten paaltjes.

“Hoi!” roept Tom luid en duidelijk. Maar de man hoort het niet door de herrie van zijn kruiwagen en waarschijnlijk omdat hij geen conversatie van een 2 jarige verwacht. Wel ziet hij ons even later aan komen.

“Hoi!” roept Tom nog eens. De aanhouder wint.

“Hallo! Ben jij lekker aan het fietsen?” antwoord de man vrolijk terug, hoewel hij me ook wat overdonderd lijkt door Tom zijn enthousiasme.

“Ja!” roept Tom terug, “ik ga naar oma Helmie” vervolgt hij zijn gesprek.

“Gezellig, veel plezier”.

Twee meter verder kijkt Tom nog even om en stelt zijn prangende vraag: “wat ben je aan het doen?!”

Een vraag die vaak lastig te beantwoorden is door de beperkte woordenschat en/of levens ervaring van Tom. Iets als ‘schutting plaatsen’ zal hem nog niet zoveel zeggen, moet ook de man gedacht hebben.

“Mezelf moe maken!” is het antwoord dat door de straat schalt.

Tom checkt het nog even bij mij, zoals hij bijna alles bevestigd wil hebben: “is die meneer moe aan het maken?”. Tijdens het vragen zie ik aan zijn blik dat het een vreemd antwoord voor hem is. Hij trekt zijn schouders op en gaat nog maar eens op zijn trapper staan.

Op naar oma Helmie.

Gepost in Geen categorie | Plaats een reactie

Youtube

Ohja, deze hadden we ook nog. Jammer dat Tom wat te hard gilt voor de camera. Komt misschien ook door de slechte regisseur.

httpv://youtu.be/rTCd9g3_Fzw

Gepost in Geen categorie | Plaats een reactie

Broertje

Soms proberen we heus nog wel iets van een soort opvoeding mee te geven hoor. We hebben -net als super nanny- een soort strafhoekje (de gang), waar hij eigenlijk bijna nooit heen hoeft. Maar als het ons echt te gek wordt, sja, dan mag hij even op de gang staan, waar hij dan vervolgens tegen de deur gaat slaan, of met het lichtknopje gaat spelen.

Om te voorkomen dat andere ouders ons straks, wanneer Tom komt spelen, beschouwen als een stelletje holbewoners, proberen we (nouja, vooral papa eigenlijk) boeren niet aan te leren. Wij doen dit natuurlijk louter om aan te geven dat het eten gesmaakt heeft, maar we verwachten niet dat iedereen bekend is met dit schitterende Aziatisch gebruik.

Inmiddels hebben we er ook een vrolijke draai aan gegeven, door mama of papa naar de gang te sturen als één van ons een boertje laat. Regels zijn er immers voor iedereen. Dat vindt Tom zo geestig, dat hij regelmatig op een willekeurig moment tijdens het eten zegt:

“Ohh, mama broertje!”

Mama ontkent altijd stellig, maar ik zeg dan “Oh jee, en wat nu Tom?”

“Mama op de gang hè?” zegt hij dan.

Als papa het slachtoffer is, doet mama er graag een schepje bovenop door met haar vlakke handen op tafel te slaan en “naar de gang! naar de gang!” te scanderen.

Wat volgt is het ritueel dat papa of mama naar de gang moet, daar dan moet gaan huilen, waarop Tom zegt “kom maar binnen!”. Papa of mama moet dan sorry zeggen, en een kusje geven om het weer goed te maken. Heel pedagogisch allemaal, vinden we zelf.

Nu ons gisteren het nieuws gebracht werd dat er een broertje in plaats van een zusje komt (Tom was overtuigd van een zusje), zullen we echter toch wat harder werken aan de correcte uitspraak van Tom.

Anders slijt zijn broertje straks zijn eerste jaren op de gang.

Gepost in Geen categorie | Plaats een reactie

Laat me slapen

Ik zat in een bus. Achter het stuur. We stonden voor een hotel te wachten op de laatste gast die instappen moest. Na een tijd wachten, riep er iemand van achteruit de bus dat die persoon er al in zat. We konden vertrekken!

Het was een grote bus, zo’n harmonica, die langzaam reageerde. Net als die grote voertuigen in Grand Theft Auto. Als je aan het stuur trok, ging de bus natuurlijk niet direct naar links of rechts, zo’n grote bus is nu eenmaal niet zo wendbaar. De afslag die we moesten hebben werd al afgescheiden door paaltjes met ruimte er tussen (vreemde manier trouwens). Nog net op tijd wist ik de bus door de paaltjes heen te manoeuvreren  maar of de achterste helft van de bus er ook doorheen zou komen?

Niemand wist precies waar we heen moesten. We waren in een Aziatisch land. Het was druk op de weg, of chaotisch, of allebei. Niemand wist waar we heen moesten, we waren verdwaald.

Wachtend op de klap van de achterste helft tegen de paaltjes, reden we ineens tussen de poten van een reusachtige witte Bengaalse tijger door. We hadden deze al eerder gezien, en een local wist ons toen te vertellen dat we de tijger toestemming moesten vragen om zijn heilige land te mogen doorkruizen. De bus had nu zo’n vaart dat het daar te laat voor was, ik kon het niet beremmen. We reden dwars door hem heen zo leek het. De tijger werd woest, gromde luid. Zijn grote kop kwam ineens naar me toe, alsof hij zo flexibel als een slang was.

In de verte hoorde ik zachtjes gejammer… “wil niet, wil niet!”. De tijger deed zijn bek open, en op het moment dat hij mij zou oppeuzelen werd het beeld zwart.

“Wil niet!” hoorde ik weer, er was iemand aanstalten aan het maken om te gaan huilen.

Toen ik in de kamer van Tom was, lag hij een beetje te woelen met zijn ogen dicht. Een nachtmerrie. Toevallig, ik had er net zelf eentje vrij goed afgesloten, al zeg ik het zelf.

“Papa is bij je Tom, je bent thuis, in je eigen bedje” fluisterde ik in zijn oor, terwijl ik mijn hand op z’n hoofd legde en hem zachtjes kuste. Zoiets zegt zijn moeder ook vaak tegen mij, als ik weer vol overtuiging de vlammen die uit het dekbed komen probeer uit te slaan, of in de slaapkamer op zoek ben naar iets dat ik nooit zou vinden. Tom werd al snel rustiger. Hopelijk nam zijn droom plots een goede wending, zoals dat zo fijn kan gaan soms in dromen.

Als hij het dromen van mij en zijn oma’s afkijkt, krijgen we met Tom nog heel wat te stellen vrees ik.

Ik zal beneden bij de prullenbak maar vast een rol toiletpapier klaar leggen.

Gepost in Geen categorie | 1 Reactie

Momentje stilte

Ja mensen, dat kletsen van Tom, dat gaat dus echt super goed. Eigenlijk gaat alles wel super goed. Kletsen, fietsen, en z’n vader en moeder pesten gaat ook al vrij aardig. Aan tafel weet hij er telkens weer een pedagogische uitdaging van te maken: hoe krijg je zonder fysiek geweld zoveel mogelijk eten door dat keeltje?

Fietsen en wandelen vindt Tom ook super leuk. Vandaag ging hij zelf, op zijn fiets, van de grote brug af. Iets wat ik eigenlijk niet had verwacht. Met als gevolg dat ik hem niet meer op tijd bij zijn jas kon grijpen, en hij in volle vaart de brug af vloog. Dat ging eigenlijk nog vrij aardig, totdat de brug overging in schelpenpad. Tom duikelde heel soepel zijwaarts over zijn fiets, en kwam met een klein stukje voorhoofd in de schelpjes terecht. Precies genoeg om er een stoer wondje aan over te houden.

Slapen wisselt erg. Vandaag werd Tom, na drie uur slapen (wat vrij goed is), huilend wakker. Waarom? Geen idee. Hij huilde maar en huilde maar, zei niks. Uiteindelijk ben ik maar lukraak wat vragen gaan stellen. Was je konijn weg? Tom schudt van nee. Was je hondje weg? Tom schudt van nee. Had je een enge droom? Tom schudt van nee.

Uiteindelijk werd Tom rustig, stopte met huilen, maar nog steeds geen idee wat er aan de hand was. Hij leek een beetje versuft, en kwam tegen me aan liggen. En dat is dus vreemd. Want normaal gesproken is het “uit!” of “grote bedje liggen!”, maar in zijn eigen bed blijven en knuffelen, da’s niks voor Tom.

Toen hij 20 min. later nog steeds geen woord had gezegd begon ik me zorgen te maken. Zou er iets in zijn slaap gebeurd kunnen zijn? Een zeldzame hersenbloeding die bij 1 op de miljoen kinderen voor komt? Zou die klap van z’n fiets dan toch harder zijn geweest dan op het eerste gezicht leek?

Het gaat ook zo goed allemaal, we hebben een vrolijk kind, eigenlijk niks te klagen. Straks gebeurd er zoiets! Het leven is zo kwetsbaar, realiseer ik me pas sinds oktober 2010. Er kan altijd nog zo ontzettend veel mis gaan.

Ik kreeg steeds meer de zenuwen, en probeerde nog eens een gesprekje aan te knopen. Tom bleef me zo’n beetje aankijken, en schudde van ja of nee, meer niet. Niks voor Tom, die kletst dus alleen maar de laatste tijd. Zeker na drie uur slaap, is hij doorgaans erg druk en vrolijk.

Volgens mij hebben we ruim een half uur samen op bed gezeten. Een half uur heeft hij geen woord gezegd. Ik stelde weer lukraak vragen. Kun je niet meer praten? was misschien wel de stomste, want welk antwoord hij ook zou geven, ik zou het beide interpreteren als dat hij niet meer kon praten. Zover was ik al met het gek maken van mezelf. Misschien moest ik hem ergens mee triggeren, dacht ik.

Moet papa een liedje zingen?

NEEEEEEEE!!!!!!! riep hij toen ineens.

En hoewel weinig complimenteus, was ik nog nooit zo blij met dit antwoord. Hierop zette ik de peuterhit “schaapje schaapje, heb je witte wol” in. Kinderen moet je immers niet altijd al te serieus nemen als ze nee roepen.

Gepost in Geen categorie | Plaats een reactie

What’s in a name?

Lieve Tom,

Je vader en moeder hebben hun uiterste best gedaan om een leuke naam voor je te bedenken. We vinden zelf dat we daar goed in geslaagd zijn, we vinden Tom nog steeds een fantastische naam. Later zou blijken dat er nog een aantal Tommen bij je op school komen, naar dat wisten we toen nog niet.

Je moeder houdt er zelfs een ingewikkelde theorie op na, die ze heeft geleerd van haar vader. Het heeft te maken met het aantal lettergrepen van je voornaam, ten opzichte van het aantal lettergrepen van je achternaam. Samen moet dit bij het uitspreken een prettige cadans vormen, zodat dit niet onverwachts tot een abrupt einde komt. Tom Vis zou in haar ogen, als ik het goed begrepen heb, niet kunnen. Gelukkig ben je gezegend met een lange achternaam, dus ligt het geheel Tom op den Akker prettig in het gehoor, daar moet ik haar en opa groot gelijk in geven.

Hoewel, gezegend?

Als je later groot bent zul je merken dat, hoe je het ook probeert, je naam zelden in één keer goed begrepen wordt. Het is natuurlijk nogal een mond vol. Mensen verwachten niet dat er zoveel woorden komen. “Moet dan aan elkaar?” en “kunt u dat spellen?” zijn dan veel gehoorde reactie’s.

Soms vragen ze niets, en verzinnen ze zelf gewoon iets. Je krijgt dan waarschijnlijk van de Akker, op de Akker, opden Akker, of iets dat daar op lijkt. Op zich allemaal nog begrijpelijke missers.

Als men tussenvoegsels gebruikt in het administratiesysteem, word je op de lijst vaak als Akker, op den, T. neergezet. Dit kan voordeel opleveren: meestal sta je bovenaan de lijst, dus je hoort als eerste je cijfer als je een proefwerk hebt gehad. Een heel enkele keer ben je pas bij de o aan de beurt, maar die systemen zijn stom, en bestaan waarschijnlijk niet meer als jij later groot bent.

In het ziekenhuis, je was nog geen dag oud, was je vader ondanks alle spanning, commotie en uitzinnige vreugde nog steeds alert op de achternaam problematiek die onze familie teistert. En zo wisten we te voorkomen dat kraamverzorger Harold, verder een prima kerel overigens, je niet toebedeelde aan de familie op den Kelder. Er werd gauw een nieuw kaartje geregeld, en je naam werd de tweede keer goed opgeschreven.

Wat schertste echter onze verbazing, toen de nieuwsbrief van de peuterspeelzaal op de digitale deurmat viel?

Alweer dezelfde fout. Er lijkt een vloek te rusten op onze achternaam. Hoe mensen het voor elkaar krijgen om een naam zo verkeerd over te nemen, met een volstrekt anders woord erin, is mij een raadsel. Maar je zult merken dat dit vaker gaat gebeuren. Er zijn helaas een hoop mensen die nauwelijks te moeite nemen om een naam in zich op te nemen.

Sorry jongen.

Over je voornaam hebben we goed nagedacht. Je vader wordt regelmatig uitgemaakt voor Ronald, zoiets zal jou niet gauw gebeuren.

Maar je achternaam, daar kunnen we helaas niets aan veranderen.

Liefs,
pappa
(of is het nou papa?)

Gepost in Geen categorie | 1 Reactie

Bomedoe

“Wat zeg je?”, roep ik richting achterbank terwijl we naar oma Rosita rijden. Ondertussen herhaal ik de brabbel in mijn hoofd. Wat wil hij doen?

Wat nog wel eens wil helpen is bedenken welke letters hij niet uit kan spreken, zodat je woorden kunt maken door die ontbrekende letters zelf ergens te plaatsen. Soort van wordfeud 2.0. Van sommige letters weet je hoe hij ze wèl uitspreekt (de r spreekt hij uit als een j), en van sommige letters weet je dat hij ze niet uitspreekt (de s bijvoorbeeld, peentje betekent speentje).

Via deze techniek kwam ik vorige week tijdens het wandelen achter het woord “rozijntje”, wat in Tom’s versie ongeveer als “jojijnje” klinkt. Maak daar maar eens wat van! Snotneus had ik ook ontcijferd, hoewel ik niet eens meer weet hoe hij het uitsprak.

Maar bomedoe, daar zat geen j in, en waar ik de s ook plaatste: er kwam nog steeds geen Nederlands woord naar boven wat hij zou kunnen bedoelen. Totdat hij zei: “Dat is gek!”. En ineens wist ik wat hij zei: “Boom in de douche!”.

Kennelijk kwam er ineens de herinnering boven van de badkamer van ome Jur. Toen Tom daar onder luid protest onder de douche ging, riep hij ineens “Hé een boom!”. En geef hem eens ongelijk. Een grote balk hout, waar je de nerven ziet zitten, sja, dat is in feite gewoon een boom natuurlijk. “Noujaaaaa, dat is gek!” had ik er toen achteraan geroepen.

En zoals dat bij kinderen gaat, kom je al gauw in een eindeloze herhaling enkele woordjes of zinnetjes. Net een refrein dat iets te vaak herhaald wordt (zoals in dit lied).

Hé, een boom in de douche!
Dát is gek!

Hé, een boom in de douche!
Dát is gek!

Hé, een boom in de douche!
Dát is gek!

Vanochtend in de auto naar oma vond hij het kennelijk nog steeds een beetje gek.

Gepost in Geen categorie | 1 Reactie

Lekker ijssie

Gepost in Geen categorie | Plaats een reactie