Hydrolica

Tom en ik spelen regelmatig dat mijn benen mechanisch zijn, die hij kan besturen. Dit spel begon in bad. Het spel was dat mijn benen, als een soort zware sluisdeuren langzaam sloten. Ssssshhhhhhh PGGG doe ik dan, dat laatste als mijn benen tegen elkaar tot stilstand komen. Tom ging er dan tegen mijn benen aan staan, en deed ze weer open. Dit ging echter zo snel als het licht waardoor Tom dan op mijn buik viel. Lachen gieren brullen, want spannend natuurlijk. Op de een of andere manier is schrikken bij jonge kinderen nog een lachwekkende emotie.

Ik vroeg me af hoe ik bij dit geluid kom. Sluisdeuren sissen helemaal niet. Hydrolische dingen ook niet, dat gaat allemaal met olie toch? Het enige wat ik me kan bedenken is dat het misschien deuren van een trein zijn.

Hoe dan ook, het gevolg is nu dat Tom af en toe z’n hand op mijn been legt en begint te sissen.

Zijn oom mag dan bij de taatu taatu club zitten, maar ik ben straks gewoon robocop.

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *